Advertenties
Een klant van een bank kreeg te maken met fraude door een beveiligingslek bij de bank en ontvangt een compensatie; lees de details.
Een rekeninghouder bij een bank, die ervoor koos haar identiteit niet bekend te maken, werd het slachtoffer van fraude nadat haar persoonlijke gegevens waren blootgesteld. Daarom moest de bank een schadevergoeding van R$ 32 duizend betalen.
De benadeelde vertelde dat ze kort nadat ze met privégegevens die de bank had moeten beschermen was misleid, via Pix geld naar de oplichters had overgemaakt. Na de transactie nam de klant contact op met haar bank om de situatie op te lossen, maar zonder succes besloot ze juridische stappen te ondernemen.
Lees ook: Kom alles te weten over Valores a Receber
Rechter stelde het lekken van beschermde bankgegevens vast
Bij de beoordeling van de zaak vond rechter Marcos Pagan het verhaal van de rekeninghouder coherent. Daarbij benadrukte hij dat het duidelijk was dat de persoonlijke gegevens van de klant waren blootgesteld.
Deze vaststelling wordt duidelijk wanneer de gang van de gebeurtenissen zorgvuldig wordt bekeken. Bij het overwegen van de kwestie schaarde hij zich dan ook achter het betoog van de cliënte en benadrukte hij dat de uiteenzetting van de gegevens duidelijk werd vanaf het eerste verslag van de procedure.
Welk bewijs heeft de benadeelde cliënte aangevoerd?
De magistraat merkte op dat de rekeninghoudster, naast het tonen van betalingsbewijzen, ook de e-mails met de accountmanager naar voren bracht. Daarbij kwamen het rekeningoverzicht en de registraties van telefonisch contact.
Hij benadrukte verder dat de mevrouw lange tijd een relatie met de bank had onderhouden, zonder enig spoor van twijfelachtig gedrag. Dit wijst er dus op dat zij haar handelen altijd op integriteit tegenover de bank heeft gebaseerd. Als gevolg daarvan kreeg haar versie meer gewicht.
De steun van het Consumentenbeschermingswetboek
Op basis hiervan baseerde de rechter zijn beslissing op het Consumentenbeschermingswetboek (CDC) om de bank tot compensatie te verplichten. Het CDC bepaalt in artikel 20 dat banken dergelijke gegevens moeten beschermen en problemen zoals die waarmee deze cliënte te maken kreeg, moeten voorkomen.
In dit verband verwees rechter Pagan ook naar een precedent van het Gerechtshof van São Paulo (TJ-SP), waarin staat: “in situaties van fraude via een vervalste betalingsopdracht waarbij de betaling aan een andere ontvanger dan de rechtmatige begunstigde wordt gedaan, vindt compensatie alleen plaats wanneer wordt bewezen dat het slachtoffer door de fraudeur is misleid […]”.
